Kondensacja pary wodnej

Prawidłowa wentylacja jest konieczna w każdym domu. Domy w których brak podstawowej wentylacji są bardziej podatne na problemy niż odpowiednio wentylowane. Dotyczy to zarówno problemów zdrowotnych mieszkańców, jak i problemów z utrzymaniem elementów wyposażenia w dobrym stanie.

Wentylacja jest bardzo ważna ze względu na kilka powodów. Wentylacja pomaga w utrzymaniu przyjemnej atmosfery wewnątrz domu, czystych zapachów. Wentylowanie pomaga usuwać zapachy powstające podczas gotowania i innych codziennych czynności. Właściwa wentylacja domu pomaga w utrzymaniu domu wolnego od kondensacji pary wodnej, która negatywnie wpływa na wszelkie lubiące nasiąkać elementy. Konieczne jest zapewnienie odpowiedniej wentylacji dla domów i powinno się to osiągnąć bez utraty ciepła. Najważniejsze punkty dotyczące wentylacji domu:

Jaka porządna wentylacja?

Wyznacznikiem typu wentylacji jest sposób nawiewu i wyciągu.  Rozróżnia się trzy podstawowe rodzaje instalacji wentylacyjnych: grawitacyjną, mechaniczną oraz hybrydową.
Grawitacyjna jest najprostsza, natomiast przewody wentylacyjne są możliwie najkrótsze. W wentylacji mechanicznej mamy wentylatory lub centralę wentylacyjną a także sieć przewodów wentylacyjnych. Wentylacja hybrydowa jako system mieszany. Składa się z dwóch poprzednich typów, zastosowany wentylator zwiększa skuteczność wentylacji grawitacyjnej.
Ile potrzebujemy świeżego powietrza
Na podstawie pojemności pomieszczenia, wiadomo jaką ilość powietrza powietrza trzeba będzie wymienić, by utrzymać jego dobrą jakość. Liczba osób które mogą przebywać w danym pomieszczeniu również znacząco wpływa na liczbę wymian powietrza.
Jeśli nawiewane powietrze jest niedostatecznie ciepłe, to instalacja wentylacyjna ma za zadanie podnieść jego temperaturę, jeśli zbyt ciepłe to schłodzić.
Wentylacja, podobnie jak i ogrzewanie, stanowią niezwykle ważny element budynku, jaki w przyszłości przenosi się na wygoda i zużycie energii.

Wentylatory dachowe

Wentylatory dachowe to przykład rozwiązania spotykanego w wentylacji mechanicznej, szczególnie obiektów przemysłowych. Choć dziś takie rozwiązanie zastosowywane jest również w domkach jednorodzinnych. Odpowiednio dobrany kształt czaszy wentylatora umożliwia (poza skuteczną wentylacją mechaniczną) na użycie warunków naturalnych (np. wiatr) do polepszenia wydajności wentylacji.Konstrukcja ochrania także podatne na korozję elementy urządzenia przed wpływem wilgoci.
Wentylator dachowy może być stosowany jako element nawiewający, a także wyciągający powietrze. Materiały z jakich mogą być wykonane są ogromnie różne: zaczynając od tworzywa sztucznego, stali ocynkowanej bądź nierdzewnej.  Użyty surowiec do wytworzenia wentylatora ma związek z zastosowaniem wentylatora (np. stal kwasoodporna do wentylatorów odprowadzających spaliny). Wentylatorami tymi wentyluje się przeważnie duże hale, centra handlowe.  Każdy zaprojektowany wentylator musi spełniać aktualnie obowiązujące normy bezpieczeństwa.  Odpowiedni montaż, zgodny z przeznaczeniem, gwarantuje stosunkowo dobre bezpieczeństwo i nie narażanie się na straty. Absolutnie nie wolno umieszczać wentylatorów dachowych w innych miejscach niż dach.  Inne używanie tych urządzeń uznane będzie za niezgodne z przeznaczeniem.
W przypadku nieodpowiedniego użycia, całkowitą odpowiedzialność za powstałe zagrożenie oraz straty ponosi użytkownik.  Do spektrum prawidłowego wykorzystania należy zastosowanie się do informacji odnośnie bezpieczeństwa, wykorzystania i zachowania właściwego stanu technicznego.  W przypadku zastosowania wentylatorów powinny zostać przedsięwzięte środki pozwalające uniknąć zasysania gazów z otwartych przewodów odprowadzających. Wentylatory wydalają nieświeże powietrze, które zbiera się pod sufitem, prosto do atmosfery.
Wentylatory te wyposażone są w zabezpieczenia przed niekontrolowanym cofaniem się powietrza. Coraz częściej są stosowane w prywatnych budynkach.
Dzięki jeszcze bardziej efektownemu wyglądowi, umieszczenie wentylatora dachowego jest w stanie na korzyść odmienić wygląd budynku. Jeśli wentylator został dobrany do pracy ciągłej, wypada nie zapominać, iż dłuższe przerwy w działaniu mogą implikować niepożądane zjawiska. Zagrożeniem dla wentylatora jest jego oblodzenie.
Jak zbudowany jest wentylator? Główną częścią wentylatora jest wirnik. Jest on napędzany poprzez silnik elektryczny. Całość ochrania obudowa. Czasem jest też wyposażony w podstawę dachową. Wiadomo, że najlepsze są zestawy do montażu.  Ponieważ ich montaż jest łatwiejszy, a połączenia są szczelniejsze. Odnosi się to szczególnie do dachów skośnych. Wentylator bywa też wyposażony w regulator prędkości obrotów oraz inne urządzenia zezwalające na automatyzację jego działania.  Od mocy silnika i rodzaju wirnika zależy wydajność pracy wentylatora.
Wirnik musi być zbudowany z wysoko odpornego materiału. Jego wytrzymałość gwarantuje solidną pracę. W wersji kwasoodpornej wirnik wykonuje się z tworzywa niepodatnego na wpływ spalin i wysokich temperatur: adekwatny rodzaj tworzywa lub stal kwasoodporna. Obudowa musi być wykonana z tworzywa szczególnie wytrzymałego na zmieniające się warunki atmosferyczne, tym samym zwykle stosuje się nowoczesne tworzywa sztuczne, jako że dają one możliwość trwałego kolorowania na dowolny kolor z palety RAL.
Wentylatory dobiera się używając charakterystyki przepływowej. Prosto mówiąc, charakterystyka ta pokazuje wydajność wentylatora w zależności od sprężu dyspozycyjnego.
Wyjaśniając te pojęcia w raczej uproszczony sposób, trzeba powiedzieć następująco:  wydajność wentylatora jest to ilość powietrza w jednostce czasu, jaką urządzenie musi wydobyć z danego pomieszczenia. Liczba ta wynika z wielkości pomieszczenia; sprzęż dyspozycyjny to (w uproszczeniu) spadki ciśnienia całej instalacji, które musi pokonać urządzenie, by powietrze mogło być odprowadzone lub doprowadzone. Powstają podczas przepływu powietrza przez elementy instalacji i są niemożliwe do uniknięcia.
Dla fachowca spręż wentylatora jest informacją o instalacji, jaką może obsłużyć dane urządzenie. Urządzenie wybiera się do konkretnego pomieszczenia i do konkretnej instalacji.
Podczas doboru uwzględnia się ilość obsługiwanych przez urządzenie pomieszczeń, a także spadki ciśnienia. Dopiero znając oba parametry można z charakterystyki przepływowej dobrać właściwy wentylator. Nie bez znaczenia dla użytkowników jest hałas powodowany przez urządzenie.
Producenci prześcigają się w tworzeniu coraz cichszych, bardziej poszukiwanych przez klientów urządzeń. Na własną rękę wygłuszyć wentylator można stosując tłumiki.
Podstawy i tłumiki nie tylko przejmują drgania, lecz też wyścielone są specjalnymi materiałami dźwiękoszczelnymi. Tłumik sprawia, że pracujący wentylator staje się znacznie mniej uciążliwy.
Producenci utworzyli urządzenia w wersji silent. Ich specjalna konstrukcja bądź rozwiązanie materiałowe sprawia, że działają zdecydowanie ciszej niż ich \”głośne\” wersje.
Za bardzo hałaśliwa praca wentylatora jest najczęściej powodowana za przyczyną uszkodzenie łopatek wirnika. Powietrze przepływające przez urządzenie także musi spełniać podstawowe warunki. Nie może ono być zanieczyszczone produktami gazowymi ani przekraczać temperatury +70°C. Jeśli wentylator ma być stosowany do wydalania powietrza z przestrzeni o wyjątkowym przeznaczeniu lub powietrza o specyficznym składzie i wyższej temperaturze, musi być wykonany w wersji przeciwwybuchowej lub kwasoodpornej.

Odporność ogniowa

Odporność ogniowa
Przeciwpożarowe klapy montowane są w punkach przejść przewodów wentylacyjnych a także klimatyzacyjnych przez przegrody budowlane stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego.  W przypadku braku zagrożenia ze strony pożaru każda klapa jest otwarta – pozostają w pozycji oczekiwania. W momencie wykrycia pożaru klapy, zamykają się w strefie, gdzie pojawił pożar, umożliwiając jej odizolowanie – przechodzą do pozycji bezpieczeństwa oraz ochraniają pozostałe strefy przed rozprzestrzenianiem się ognia i gazów przez system przewodów wentylacyjnych. Jednocześnie zostaje zachowana możliwość odpowiedniej pracy instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych w pozostałych strefach pożarowych.
Odporność ogniowa urządzeń przeciwpożarowych.

W Polsce dostępne są aktualnie klapy przeciwpożarowe, których odporność ogniowa badana była dwoma różnymi metodami. Pierwszą z nich jest metoda, używana w Laboratorium Badań Ogniowych ITB do połowy 1999 roku, która przeprowadzana była w tak zwanych „warunkach statycznych”. Jako umowne warunki statyczne przyjmowano, że po stronie ogrzewanej elementu – w piecu badawczym, panowało pod stropem nadciśnienie wynoszące 20 ± 3 Pa, a po stronie nieogrzewanej warunki atmosferyczne. W badaniu tym oceniane były dwa podstawowe kryteria:

•    E – szczelność ogniowa, czyli czas, wyrażony w pełnych minutach, w ciągu którego klapa zachowuje swoją funkcję oddzielającą bez:
-    pojawienia się na powierzchni klapy lub w przegrodzie mocującej wokół klapy płomieni utrzymujących się dłużej niż 10 s,
-    powstania na powierzchni klapy lub w przegrodzie mocującej wokół klapy szczelin, które pozwolą na wsunięcie do pieca szczelinomierza o szerokości 25 mm, albo które pozwolą na
wsunięcie do pieca szczelinomierza o szerokości 6 mm i przesunięcie go wzdłuż szczeliny o 150 mm, zapalenia próbnika z waty bawełnianej, przystawionego przez 30 s do dowolnego miejsca nie nagrzewanej powierzchni badanego elementu.

•    I – izolacyjność ogniowa, tj. czas, wyrażony w pełnych minutach, przez który klapa zachowuje swoją funkcję oddzielającą, bez wywołania na powierzchni klapy po stronie nie nagrzewanej temperatury, która:
-    podnosi średnią temperaturę o więcej niż 140°C powyżej temperatury początkowej, lub w dowolnym miejscu przyrasta o więcej niż 180°C powyżej temperatury początkowej.

Badaniom odporności przeciwpożarowych klap odcinających poddawane były dwa elementy próbne: o największym i najmniejszym przekroju z danej rodziny.  Sposób umieszczenia elementów próbnych powinien być taki jak w warunkach rzeczywistych. Od lipca 1999 w Laboratorium Badań Ogniowych ITB wprowadzona została nowa metoda badania odpornościogniowej przeciwpożarowych klap, metoda ta została oparta na normie PN-EN 1366-2: 2001, którą umownie można nazwać badaniem w „warunkach dynamicznych”. W metodzie tej ocena poszczególnych kryteriów odporności ogniowej przebiega przy utrzymywanej stałej różnicy ciśnień na poziomie 300 Pa. Badanie to jest poprzedzone badaniem w temperaturze otoczenia, polegającym na przeprowadzeniu 50 cykli otwarcia i zamknięcia klapy. Przy badaniu wykorzystuje się ten sam układ napędowy, który w czasie badania ogniowego uruchamiany jest za pomocą wyzwalacza termicznego. Po badaniu sprawdza się, czy klapa jest nadal blokowana w pozycji zamkniętej, i czy nie wykazuje żadnych mechanicznych uszkodzeń, które miałyby wpływ na jej działanie. Jeśli test mechaniczny wypał pozytywnie, klapa zostaje poddana próbie ogniowej. Badaniu ogniowemu poddaje się klapę o największych wymiarach w danym typoszeregu. Pierwsze 2 minuty od początku badania ogniowego decydują o sensowności dalszego kontynuowania badania. Przegroda odcinająca badanej klapy, poprzez którą przepływa powietrze z ustaloną przed rozpoczęciem badania prędkością 0,15 ± 0,02 m/s, powinna zamknąć się w wyniku zadziałania wyzwalacza termicznego w czasie nie dłuższym niż 120 s. Po zamknięciu klapy następuje, za pomocą regulacji prędkości obrotowej wentylatora, ustalenie w przewodzie przyłączeniowym podciśnienia w stosunku do wnętrza pieca na poziomie 300 ± 15 Pa, które powinno być utrzymywane do końca badania ogniowego.

Podczas badania ogniowego w warunkach dynamicznych ocenie podlegają następujące kryteria odporności ogniowej klapy:
• E – szczelność ogniowa, tj. czas, wyrażony w pełnych minutach, przez który klapa zachowuje swoją funkcję oddzielającą bez:
-    pojawienia się na powierzchni klapy lub w przegrodzie mocującej wokół klapy płomieni utrzymujących się dłużej niż 10 s,
-    powstania na powierzchni klapy lub w przegrodzie mocującej wokół klapy szczelin, które pozwolą na wsunięcie do pieca szczelinomierza o szerokości 25 mm, albo które pozwolą na wsunięcie do pieca szczelinomierza o szerokości 6 mm i przesunięcie go wzdłuż szczeliny o 150 mm,
-    zapalenia próbnika z waty bawełnianej, przystawionego przez 30 s do dowolnego miejsca nie nagrzewanej powierzchni badanego elementu, oraz
-    przekroczenia przez natężenie przepływu przez nieszczelności klapy, mierzone za pomocą kryzy pomiarowej, wartości 360 m3/hm2 (odniesione do 20°C).
•    I — izolacyjność ogniowa, tj. czas, wyrażony w pełnych minutach, przez który klapa zachowuje swoją funkcję oddzielającą, bez wywołania na powierzchni klapy po stronie nie nagrzewanej temperatury, która:
-    podnosi średnią temperaturę o więcej niż 140°C powyżej początkowej średniej temperatury,
-    lub w dowolnym miejscu przyrasta o więcej niż 180°C powyżej początkowej średniej temperatury.
•    S – dymoszczelność, tj. czas, wyrażony w pełnych minutach, przez który klapa zachowuje swoją funkcję oddzielającą bez:
przekroczenia przez natężenie przepływu przez nieszczelności klapy, mierzone za pomocą kryzy pomiarowej, wartości 200 m7hm: (odniesione do 20°C), przy czym warunek ten
musi zostać potwierdzony w temperaturze otoczenia przed rozpoczęciem badania ogniowego. Powyższy warunek stosuje się do wartości mierzonych po upływie 5 min badania
a zatem nie są brane pod uwagę wartości natężenia przepływu zmierzone od momentu zamknięcia klapy do zakończenia 5-tej minuty badania ogniowego.

Różnica ciśnienia przed i za zamkniętą klapą w czasie badania ogniowego oraz pomiar wielkości nieszczelności i określenie jej granicznej dopuszczalnej wielkości, pozwalają w warunkach rzeczywistych na dopuszczenie, by na wypadek pożaru, po zamknięciu klap w strefie objętej pożarem, instalacja wentylacji i klimatyzacji pracowała w pozostałej części obiektu niezmiennie.
Przeciwpożarowe klapy odcinające, mimo rozwijającego się pożaru w odciętej strefie pożarowej, chronią pozostałe strefy przed przedostaniem się przez system przewodów wentylacyjnych ognia
i gazów. Ta podstawowa różnica między klapami o odporności ogniowej potwierdzonej w „warunkach dynamicznych” a klapami o odporności ogniowej potwierdzonej w „warunkach statycznych”, determinuje możliwość stosowania poszczególnych klap w obiektach o określonych scenariuszach rozwoju zdarzeń w czasie pożaru.

Szyby dźwigowe

Polskie normy ustalają odpowiednie odległości pomiędzy otworami wywiewnymi a nawiewnymi. Dla „ślepego” końca korytarza, nie obejmowanego cyrkulacją powietrza, odległość pomiędzy otworem wywiewnym a drzwiami do pomieszczenia użytkowego nie powinna przekraczać 5 m. Powyższe dane odnoszą się do sufitów gładkich, bez wystających elementów mogących hamować i zniekształcać przepływ powietrza. W przeciwnym razie odległości te powinny zostać zmniejszone.
Kiedy otwory nawiewne i wywiewne zaplanowane są parami po obu stronach korytarza, a odległość między nimi nie przekracza 2.5 m, dominuje poprzeczny przepływ powietrza. W tym przypadku otwory wywiewne mogą by umieszczone w odległościach przekraczających 10 m, tylko wtedy, gdy  z przestrzeni ograniczonej układem nawiewnym a wywiewnym nie prowadzą inne przejścia niż do przedsionków i podestów wind.
Wspomniane odległości to także odległość pomiędzy kanałami wentylacyjnymi wywiewnymi a kanałami nawiewnymi lub otworami transferowymi. Odległość ta może być zwiększona do 30 m poprzez zastosowanie w korytarzu podstropowego przewodu poziomego obsługującego nie więcej niż trzy otwory wywiewne.
Jednak, żeby można było tak umieścić otwory konieczne jest spełnienie dodatkowych warunków.
Jako że należy zachować stratyfikację powietrza i dymu w korytarzu, prędkość przepływu w klapach nawiewnych nie może przekroczyć 5 m/s, natomiast w klapach wywiewnych może dojść do 8 m/s.

A co z szybami dźwigowymi?
Zgodnie z wymaganiami Warunków Technicznych, w budynkach wysokich i wysokościowych przynajmniej jeden dźwig w każdej strefie pożarowej powinien być przystosowany do potrzeb ekip ratowniczych i wyposażony w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu.. Ochrona przed zadymieniem szybu dźwigu polega na nawiewie powietrza w jego dolnej części oraz jego usuwaniu przy użyciu dachowej klapy dymowej (ewentualnie klapy upustowej). W szybach ma być wytworzone nadciśnienie, by nie powodować wwiewania dymu. Rezygnując z nadciśnienia w szybie windy, zostaną zadymione kondygnacje powyżej pożaru.
Jeśli dojdzie do pożaru, to z wind pożarniczych powinny korzystać tylko służby ratunkowe. System sterowania powinien uniemożliwić otwieranie się drzwi dźwigu przeznaczonego dla ratowników na kondygnacji objętej pożarem. Ilość powietrza niezbędnego do zapewnienia w szybie dźwigowym odpowiedniego nadciśnienia wyznacza się na podstawie wielkości nieszczelności drzwi na poszczególnych kondygnacjach.
Wentylator nawiewny do szybu dźwigu przeznaczonego dla służb ratowniczych powinien mieć wydajność 2.22 m3/s oraz spręż zapewniający pokonanie oporów przepływu i nadciśnienia panującego w szybie. Ze względu na równomierny wypływ powietrza z szybu windowego na każdą z kondygnacji budynku, strumienia tego nie uwzględnia się w ogólnym bilansie powietrza dla kondygnacji objętej pożarem. W górnej części szybu dźwigu powinna znajdować się klapa dymowa, umożliwiająca usuwanie dymu w przypadku powstania pożaru w maszynowni.

Dlaczego wentylacja jest ważna?

Projektanci, projektując budynki, coraz więcej uwagi przeznaczają na takie zaprojektowanie budynku, by był w stanie sprostać coraz wyższym wymaganiom klientów w zakresie komfortu oraz świeżości i czystości powietrza. Aby przebywanie w budynku kojarzyło się z komfortem, niezbędne jest nie tylko efektywne wizualnie zaprojektowanie budynku – funkcjonalność również musi pozostawać nieskazitelna. Materiały budowlane, jakie są teraz powszechne w użyciu, zapewniają bardzo wysoką szczelność oraz termoizolacyjność. Powoduje to niestety najprościej mówiąc spadek efektywności działania wentylacji grawitacyjnej. Dzięki szczelnym oknom i futrynom świeże powietrze nie znajduje już odpowiedniej ilości miejsc, którymi może być nawiewane do pomieszczeń. Z kolei brak nawiewanego powietrza implikuje brak wywiewanego co jak łatwo zauważyć prowadzi do braku cyrkulacji. Dzięki uniemożliwieniu odpowiedniej cyrkulacji powietrza, w pomieszczeniach zaczyna gromadzić się wilgoć, która sprzyja powstawaniu pleśni i niekorzystnego dla człowieka mikroklimatu. Aby temu przeciwdziałać, należy odpowiednio zaprojektować wentylację mechaniczną.

Aby wentylacja była sprawna, należy zwrócić uwagę na kilka kwestii:
- wentylator powinien mieć odpowiednią wydajność – by mógł uzyskać odpowiednią ilość wymian powietrza odpowiednią dla danego pomieszczenia,
- wentylator powinien wytworzyć odpowiednie ciśnienie (mieć odpowiedni spręż),
- miejsce montażu wentylatora jest również ważne, ponieważ umieszczenie go w nie odpowiednim punkcie pomieszczenia spowoduje zaburzenia cyrkulacji powietrza,
- rozwiązanie problemu zbytniej szczelności okien i na przykład zamontowania nawietrzaków podokiennych,
- aby wentylacja była cicha, należy dobrać tak kanały wentylacyjne, by stawiały jak najmniejsze opory. Pozwoli to również zakupić tańszy wentylator.

W jakich miejscach należy instalować wentylatory?

Nie każde miejsce jest do tego odpowiednie, a umieszczenie wentylatora w złym miejscu zaburzy cały proces wentylacji i obniży jego sprawność.

Aby wentylacja działała tak jak należy i nie generowała nadmiernych kosztów eksploatacyjnych należy przestrzegać pewnych zasad:

  1. Wentylator umieszczamy jak najdalej od miejsca nawiewu oraz  jak najwyżej od podłogi.
  2. W pomieszczeniach z otwartym ogniem zapotrzebowanie na świeże powietrze jest dużo wyższe niż w pomieszczeniu bez niego.
  3. Przewody wentylacyjne i przewody odprowadzające spaliny to dwie różne instalacje, których nie powinno się łączyć.
  4. Większość wentylatorów nie sprawdzi się bezpośrednio nad grillami lub palnikami.
  5. Do montażu w ścianach zewnętrznych idealnie nadają się wentylatory osiowe.
  6. Wentylatory odśrodkowe świetnie nadają się do stosowania w miejscach, gdzie przewody wentylacyjne są dłuższe (>1,5m).
  7. Należy wykazać się czujnością przy podłączeniach elektrycznych. 8. Wentylatory montowane w łazienkach, gdy są zasilane prądem o napięciu 220V powinny być umieszczone w odległości przynajmniej 1,25m od osób korzystających ze źródeł wody. Gdy nie ma takiej możliwości stosuje się wentylatory niskonapięciowe (12V).

Jak właściwie dobrać wentylator?

Dla wentylatorów osiowych:
1. Zastanawiamy się co to za pomieszczenie (inny wentylator będzie potrzebny do pokoju, kuchni czy toalety).
2. Określamy jaką objętość ma dane pomieszczenie (mnożymy w tym celu długość, szerokość i wysokość pomieszczenia – otrzymujemy objętość powietrza jaka będzie podlegała wymianom).
3. Z poniższego zestawienia widzimy ile razy należy wymieniać powietrze (mnożąc objętość przez ilość otrzymujemy ile powietrza musi wyrzucić wentylator w ciągu godziny).
4. Im dłuższy kanał wentylacyjny tym opór jaki ma pokonać powietrze jest większy (0,5 m stawia opór przepływowi powietrza ok. 8Pa)
Sugerowana krotność wymiany powietrza na 1h:

Pomieszczenie – Krotność
łazienka – 5-8
ubikacja – 4-5
toaleta publiczna – 10-15
kuchnia – 5-10
pomieszczenie mieszkalne – 0,5-2
pomieszczenie biurowe – 5-7
sala szkolna – 4-5
sala konferencyjna – 4-8
korytarz, hall – 2-4
kino, teatr – 7-9
bar, kawiarnia – 9-11
restauracja – 6-9
sklep – 5-10
sala sportowa – 6-10
garaż – 4-8
Oczywiście wszystko co tutaj jest napisane, to tylko ogólny zarys wiadomości jakie powinien mieć projektant wentylacji. Wiadomo wentylacji nie będzie projektował inwestor, choć podstawowa wiedza niewątpliwie będzie mu przydatna.

Grzejnik łazienkowy – zabawa formą

Stawiając dom czy remontując własne m bardzo dużą uwagę kładziemy na jego wygląd.To samo tyczy się instalacji ogrzewania. Gdy modernizujemy układ grzewczy, zwykle nie mamy dostępu do tego rodzaju obliczeń. Wówczas moc wymienianych grzejników określa się szacunkowo.
Liczba rur, ich wielkość oraz odległość pomiędzy nimi bywają różne. Jest to uzależnione po prostu od modelu grzejnika.
Występują w czterech zasadniczych typach:
- grzejniki elektryczne
- grzejniki wodne – podłącza się je do centralnego ogrzewania. Mają dużą moc grzewczą i mogą zastępować tradycyjne kaloryfery. Jednak nie działają poza sezonem grzewczym.
- grzejniki wodno-elektryczne
- suszarki elektryczne
Dla łazienki o powierzchni 6 m2 należy dobrać grzejnik o mocy nie mniejszej niż 600 W
A jednocześnie w dobrze zaizolowanym cieplnie budynku taki grzejnik podłogowy jest w stanie zapewnić utrzymanie optymalnej temperatury w pomieszczeniach przy temperaturze podłogi 22-24°C. To dzięki temu, że jego powierzchnia jest wielokrotnie większa niż tradycyjnych grzejników ściennych. Zbyt ciepła podłoga może świadczyć o tym, że ogrzewanie podłogowe zostało albo źle zaprojektowane i wykonane, albo niewłaściwie wyregulowane. To zatem, co powinien zrobić instalator , to próbować wyregulować wydajność grzejnika przez:
- poprawienie ustawienia zestawu mieszającego,
- korektę ustawienia wielkości przepływu w pętlach grzejnych.
To właśnie grzejniki łazienkowe w dużej mierze przesądzają o designie wspomnianego pomieszczenia, nadając mu odpowiedniego, harmonijnego z naszymi upodobaniami, stylu. Dostawcy prześcigają się w różnego rodzaju pionierskich rozstrzygnięciach technologicznych, dzięki czemu łatwo jest nabyć grzejnik odpowiadający naszym indywidualnym potrzebom estetycznym.
Łazienka musi być wyjątkowo dobrze ogrzana. W takich sytuacjach często stosuje się dwie drabinki lub jeden grzejnik łazienkowy w połączeniu z ogrzewaniem podłogowym lub grzejnikiem płytowym. Ma to jednak swoje ograniczenia, których można uniknąć, stosując dwuwarstwowe grzejniki drabinkowe.
Niestety nierzadko bywa tak, że nasz efektownie wyglądający dekoracyjny kaloryfer łazienkowy jest po prostu niepraktyczny.
Łazienki usytuowane na poddaszu lub przy ścianach zewnętrznych budynku charakteryzują się zwykle zwiększonym zapotrzebowaniem na energię grzewczą, którego może nie zapewnić moc grzejnika drabinkowego, jednowarstwowego. Polecanym rozwiązaniem w takiej sytuacji będzie właśnie dwuwarstwowy grzejnik łazienkowy. W takim wykonaniu grzejnik może zostać zamontowany w dowolnym miejscu łazienki, bez zajmowania powierzchni ścian.
Jeżeli centralne ogrzewanie ma być nowoczesne i skuteczne, wymiana źródła ciepła to dopiero początek. Najkorzystniejsze – ze względu na ilość ciepła przekazywanego do pomieszczenia przez promieniowanie – są grzejniki jednopłytowe.
Grzejnik dwupłytowy o tej samej mocy co jednopłytowy oddaje mniej ciepła, ponieważ jego część, zamiast trafiać do pomieszczenia, jest odbijana przez pierwszą płytę.
Grzejniki jednopłytowe mają niewielką grubość (około 6 cm), dzięki czemu przymocowane do ściany odstają od niej zaledwie około 9 cm. Każda z płyt grzejnika może mieć dodatkowo żebra zwiększające powierzchnię wymiany ciepła.
W instalacja c.o. w domach jednorodzinnych zwykle instaluje się grzejniki jedno- lub dwupłytowe. Jeśli kaloryfery mają nadal współpracować z kotłem na paliwo stałe, można je zostawić. Mają dużą pojemność wodną i bezwładność cieplną – cechy bardzo przydatne w takich instalacjach. Problemem wciąż są jednak wysokie koszty eksploatacji. Niektóre ogrzewacze elektryczne oddają ciepło głównie przez konwekcję, a inne – przez promieniowanie. Ale bez względu na rodzaj grzejniki elektryczne rozgrzewają się szybciej niż wodna instalacja c.o. Oczywiście na ogrzanie całego wnętrza trzeba poczekać trochę dłużej.

Czy warto zainwestować w wymiennik entalpiczny?

Jeżeli doprowadzimy świeże powietrze do domu, po podgrzaniu zawsze ulegnie ono osuszeniu. Jego wilgotność względna spadnie, gdyż w temperaturze pokojowej w m3 powietrza może się zmieścić dużo więcej wody niż w temperaturze np. -10 st. C. Tak więc zimne wilgotne powietrze po podgrzaniu staje się suche i w tym zjawisku fizycznym tkwi cały problem! Możemy dowilżać powietrze za pomocą nawilżaczy, najlepiej umieszczonych w poszczególnych pomieszczeniach. Jest też możliwość spowodowania, by normalnie wkraplająca się w wymienniku ciepła woda powracała z powrotem do domu wraz z powietrzem nawiewanym. W zależności od rozwiązania materiał ten może być rodzajem specjalnie spreparowanej celulozy nasączonej solami. Przez przegrodę wymiennika przedostaje się wyłącznie para wodna, a więc zachowuje on swoją istotną zaletę – całkowite rozdzielenie strumieni powietrza wywiewanego i nawiewanego. Sole zawarte w materiale przegrody zapewniają czystość biologiczną wymiennika. Jest to oczywiście sprawność liczona podobnie jak dla kotłów kondensacyjnych (z uwzględnieniem energii zawartej w parze wodnej). Pewną wadą jest brak możliwości umycia wymiennika, może być on wyłącznie odkurzany. Należy się również liczyć z tym, że z czasem będzie należało go wymienić na nowy. Wymiennik entalpiczny jest naszym zdaniem lepszym rozwiązaniem pod względem oszczędności energii od tradycyjnego rekuperatora współpracującego z nawilżaczem. Chcemy bliżej przyjrzeć się mocno reklamowanemu wymiennikowi o tajemniczej nazwie entalpiczny, lansowanemu prawie jako technologia kosmiczna. W przypadku powietrza entalpia dotyczy zmiany stanu skupienia wilgoci zawartej w tym powietrzu. Oznacza to, że o każdym rekuperatorze możemy powiedzieć, że to rekuperator entalpiczny. A z czego zbudowany jest reklamowany wymiennik.
Wymiennik \”robi się wilgotny\”. Powietrze wprowadzane zimą do pomieszczenia jest suche i częściowo przejmie część wilgoci z wymiennika solnego. Ale tylko w stopniu minimalnym bowiem wykroplona wilgoć znajduje się w strefie powietrza świeżego jeszcze zimnego o wysokiej wilgotności względnej – a więc praktycznie w niewielkim stopniu dodatkowo dowilżanym. Sterowanie tak pozyskiwaną wilgocią jest ograniczone. Jak widać z opisu reklama nijak nie przystaje do rzeczywistości, a w szczególności do ceny, którą za taki wymiennik należy zapłacić. System wentylacji z rekuperacją to najlepszy sposób na podniesienie efektywności energetycznej budynku. Zastosowanie innowacyjnych rozwiązań konstrukcyjnych oraz materiałowych pozwoliło stworzyć urządzenie spełniające najwyższe kryteria wydajności i higieny. Aktualnym wyzwaniem dla projektantów instalacji wentylacyjnych jest stworzenie takiego klimatu w budynku, który będzie zdrowy dla domowników. Tradycyjne wymienniki krzyżowe czy przeciwprądowe mogą przenosić zapachy i bakterie, gdyż ich zasada działania opiera się na przekazywaniu ciepła z cząsteczek wilgoci skraplającej się na powierzchni urządzenia. Dzięki innowacyjnej metodzie działania wymiennik entalpiczny nie tylko odzyskuje ze zużytego powietrza ciepło, lecz także zawartą w nim wilgoć, co pozwala uniknąć problemu niskiej wilgotności powietrza.
Sprawność termiczna (oparta na mierzonej temperaturze) wynosi ok. 86%, jednak w trakcie wymiany przekazywana jest także dodatkowa energia zawarta w cząsteczkach wody. Niezawodnym systemem wentylacji w domu jednorodzinnym, jest wentylacja nawiewno-wywiewna z odzyskiem ciepła. Podczas wyboru centrali wentylacyjnej, ważne jest, aby dopasować urządzenie do potrzeb mieszkalnych i upewnić się o możliwości regulacji.
20-50% zużycia energii w domu przypada na wentylację. Miejsca, które nadają się na instalację to np. pomieszczenie techniczne, ogrzany magazyn, pralnia. Również w ramach dodatkowego ogrzewania może zaistnieć potrzeba podłączenia wody.
Tłumienie dźwięków może być regulowane w niektórych typach urządzeń za pomocą jednostki tłumiącej wbudowanej w urządzenie. Innymi słowy powietrze potrzebuje trasy obiegu. Stąd nie może być progów pod drzwiami, które uszczelniają nie przepuszczając w ten sposób powietrza, ewentualnie trzeba zastosować w drzwiach lub ścianach otwory wentylacyjne. Centrala wentylacyjna to serce systemu wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła. Znajduje się w niej rekuperator (wymiennik ciepła), wentylatory nawiewny i wyciągowy oraz filtry powietrza. Centrale te cechuje prosta i lekka konstrukcja, zastosowanie silników prądu stałego oraz ruchomy zespół wlotowy. Napędy i sterowanie mocowane są do wspólnej podstawy. Nowoczesny moduł sterujący umożliwia podłączenia central do instalacji „inteligentnego domu”. Sterownik niemal wszystkie funkcje realizuje automatycznie.Wybór centrali wentylacyjnej, odpowiednio dostosowanej do indywidualnych potrzeb użytkownika, to kluczowy kwestia przy planowaniu montażu profesjonalnej instalacji wentylacyjnej. Wraz z jej wydajnością rosną jednak koszty eksploatacji. Rekuperacja to układ odzysku ciepła, znajdujący się w centrali wentylacyjnej. O wydajności centrali z funkcją rekuperacji decyduje rodzaj wbudowanego w nią wymiennika ciepła.
Różnica temperatur strumieni powietrza sprzyja jednak powstaniu wilgoci, która skrapla się na ściankach wymiennika. Aby ją usunąć, wymagany jest montaż przewodów odprowadzających wilgoć. Wadą tego wymiennika są jednak jego duże gabaryty, z co za tym idzie większe koszty eksploatacji i utrudnione czyszczenie urządzenia. Centrala rekuperacyjna może zarówno chłodzić, jak i podgrzewać powietrze
w pomieszczeniu. Nagrzewnica wodna, chociaż tańsza w użyciu, wymaga podłączenia przewodów doprowadzających ciepłą wodę o odpowiednich parametrach. Wiąże się to również z dodatkowymi kosztami, związanymi z zainstalowaniem pompy obiegowej, zaworów regulacyjnych i automatyki.
Im więcej ciepła zostanie w domu tym więcej odzyskamy w centrali rekuperacyjnej.

Witaj, świecie!

Wentylacja – jaka?

Wentylacja – jak wiadomo to nic innego, jak wymiana powietrza w pomieszczeniu na świeże, z odpowiednią ilością tlenu. Wymiana powietrza służy również oczyszczeniu go z różnych szkodliwych substancji.

Można wyróżnić dwa rodzaje wentylacji – naturalną i mechaniczną. Z wentylacją wiąże się klimatyzacja, polegająca na ustaleniu w danym pomieszczeniu odpowiedniej temperatury.

Czym różni się wentylacja mechaniczna od naturalnej?

Wentylacja mechaniczna nie jest zależna od warunków atmosferycznych, jest zależna jedynie od urządzeń jakie zastały zainstalowane. Natomiast naturalna jest ściśle zależna od panujących warunków, różnicy temperatury wewnątrz i na zewnątrz, prędkości wiatru. Najprostszym sposobem odświeżania powietrza jest po prostu otwieranie okien lub drzwi. Jednak nie jest to bardzo wydajny sposób, przynosi tylko czasowe rezultaty. W celu wentylowania pomieszczeń wykorzystywane są również rozliczne nieszczelności w oknach i drzwiach. Wentylacja grawitacyjna również wchodzi w skład wentylacji naturalnej, tutaj ruch powietrza odbywa się na zasadzie przemieszczania się mas powietrza z miejsca o większej gęstości w miejsca o mniejszej gęstości.

W przypadku wentylacji mechanicznej największe znaczenie ma wentylator, dzięki któremu powietrze jest zmuszane do przepływu. W ten sposób wentylowane może być cały budynek lub tylko jego część, na przykład wybrane pomieszczenie. Sposób mechaniczny może być nawiewny – wtedy wentylator powoduje przypływ powietrza do pomieszczenia, wywiewny – wtedy wentylator jest odpowiedzialny za wyciąg powietrza z pomieszczenia, a reszta wentylacji odbywa się w sposób naturalny. Szczególnym przypadkiem jest przypadek, gdy wentylator jest odpowiedzialny i za nawiew i wyciąg powietrza.

Wentylacja mechaniczna jest powszechniejsza w budynkach mających zastosowanie publiczne, natomiast grawitacyjna jest znacznie częściej spotykana w budynkach mieszkalnych.